Kama, czyli długa nieprzerwana linia nauk kanonicznych, była przekazywana od pierwotnego Buddy Samantabhadry aż do dziś. Otrzymał go urodzony niedaleko Indii, w krainie Oddijana, ok. 184 roku p.n.e. Prahewadżra (tyb. Garab Dordże). Około roku 760 n.e. przekaz ten dotarł do Tybetu za pomocą zaproszonych przez króla Tybetu Trisong Decena wielkiego mistrza Padmasambhawy oraz mnicha Śantarakszita, który założył pierwszą wspólnotę monastyczną i klasztor Samye. Głównymi postaciami byli również wielki tłumacz Wimalamitra oraz Wajroczana i pozostałych 25 mahasiddhów, spadkobierców Padmasambhawy. Do XI wieku n.e. tradycja tego starego przekazu była jedyną w Tybecie pomimo że od czasów panowania wrogo nastawionego do buddyzmu króla Langdarmy (836–842) nauki jednak zaczęły zanikać. Kluczowe nauki tego okresu to tantry wewnętrzne.