Cele różnych sztabów zostały ostatecznie połączone, a ofensywa zatwierdzona przez Imperialną Kwaterę Główną 7 stycznia 1944 roku.
Częścią planu było wysłanie japońskiej 31 Dywizji (składającej się z 58 Pułku, 124 Pułku, 138 Pułku i 31 Pułku Artylerii Górskiej) w celu zajęcia Kohimy i odcięcia w ten sposób Imphalu. Mutaguchi chciał wykorzystać zdobycie Kohimy, pchając 31 Dywizję do Dimapur, ważnego węzła kolejowego i bazy logistycznej w dolinie rzeki Brahmaputra.
Dowódca 31 Dywizji, gen. por. Kōtoku Satō, był niezadowolony ze swojej roli. Nie był zaangażowany w planowanie ofensywy i miał poważne wątpliwości co do jej szans powodzenia. Powiedział nawet swojemu personelowi, że wszyscy mogą umrzeć z głodu. Podobnie jak wielu wyższych oficerów japońskich, Satō uważał Mutaguchiego za „głupca”. On i Mutaguchi byli również po przeciwnych stronach podczas rozłamu między frakcjami Tōsei-ha (Ugrupowanie Kontroli, 1931–1936) i Kōdō-ha (Ugrupowanie Cesarskiej Drogi, 1931–1936) w armii japońskiej w latach trzydziestych, a Satō uważał, że ma powody, by nie ufać motywom Mutaguchiego.