Chcąc uniknąć skandalu kawaler przyjmuje go na służbę, wprowadza go jednak w błąd, twierdząc, że jest służącą, możnej pani z Paryża, która została tu wysłana, aby przeszkodzić małżeństwu Lelia z Księżniczką. Frontyn obiecuje sobie oficjalnie traktować kawalera jako swego pana, a na osobności zabiegać o miłość małej szelmy. Lelio proponuje kawalerowi zdobycie fortuny, chce, by zawrócił w głowie księżniczce i poślubił ją. Ma ona sześć tysięcy liwrów renty rocznie, a tymczasem dowiedział się o pewnej damie z Paryża, która chce go poślubić, a ma dwanaście tysięcy. Kawaler radzi mu, by powiedział księżniczce, że jej już nie kocha. Lelio pożyczył jednak pod zastaw wekslowy dziesięć tysięcy écu, na zakup ziemi, zakochani zawarli też między sobą umowę na przepadek ziemi na rzecz tego kto zostanie porzucony przez drugą stronę. Lelio sądzi, że księżniczka, zrezygnuje z pieniędzy, jeśli będzie mocno chciała poślubić kawalera i w ten sposób niczego nie straci. Zapewnia swego przyjaciela, że u boku żony z takim majątkiem jak księżniczka, można dobrze żyć nawet bez miłości, on też nie zamierza się kłopotać o to czy jego przyszła żona jest ładna i czy go będzie kochała. Kawaler nie jest pewny czy chce poślubić Lelia za cenę dwunastu tysięcy liwrów i żyć na pustyni.