Był inicjatorem powstania pierwszej finansowanej ze środków publicznych szkoły medycznej na Filipinach, pełnił też funkcję jej pierwszego kierownika (1899–1900). Od 1922 aż do swojej śmierci kierował Biblioteką Narodową Filipin.
Uznawany za jednego z czołowych intelektualistów filipińskich swojej epoki. Pamiętany z artykułów poświęconych Filipinom w okresie przedhiszpańskim. Opublikował również szereg książek, zwłaszcza z zakresu językoznawstwa, historii i botaniki (chociażby szeroko komentowane Plantas medicinales de Filipinas, 1892). Pozostawił też El alma filipina (1906) i El carácter de Rizal (1917). Ceniony także za swój wkład w reformę ortografii tagalskiej. Mimo żarliwości, z którą popierał rozpowszechnienie angielszczyzny wśród Filipińczyków, we własnej działalności pisarskiej używał niemal wyłącznie języka hiszpańskiego.
Wolnomularz, członek Wielkiego Wschodu Francji i afiliowanej przy nim paryskiej loży Temple de L’Honneur et de L’Union. 16 czerwca 1901 zainicjował powstanie manilskiej loży Rizal i został wybrany jej mistrzem. Wkrótce później zmieniła ona obediencję, łącząc się z Wielką Lożą Francji w atmosferze skandalu.