Azor oddala się, a pojawia się Adina. Właśnie opuściła swojego przyjaciela Mezryna, którego spotkała tego dnia po raz pierwszy, podobnie jak Egla Azora. Dwie młode dziewczyny są zdziwione, że nie wywierają, jedna na drugiej, tego wrażenia, jakie wywarły na dwóch młodych mężczyznach. Każda z nich uważa się za piękniejszą. Mówią sobie o tym i w końcu się kłócą. Z kolei spotykają się dwaj młodzieńcy i stają się są dobrymi kolegami.
Tymczasem wraca Egla. Azor całuje ją w rękę, Mezryn robi to samo; Azorowi jest przykro, ale Egla uśmiecha się i przypomina mu, że od czasu do czasu rozkazano im się rozdzielić. Azor nie ma ochoty odejść, ostatecznie się zgadza, ale chce zabrać ze sobą Mezryna. Ten początkowo odmawia, Egla to aprobuje, ale Azor nalega i wychodzi z nim. Egla czuje się nieszczęśliwa. Kiedy opiekunowie pytają co czuje, odpowiada, że czuje złość do Azora o to, że zawsze chce tu być i nie pozwala całować jej dłoni Mezrynowi. Mezryn wydaje jej się słodszy. Nie kłóci się, nie zabiera kolegów. Poza tym Azor uważa, że jej uroda jest tylko dla niego, a jej zdaniem powinna być dla wszystkich. Egla jest zauroczona przybyszem, którego nie zna i o którym nie wie czy ją pokocha, podczas gdy Azor już ją kocha. Chce z nim uciec. Zjawia się Mezryn, szukał jej, ponieważ próbowano go z nią rozłączyć. - Kochasz mnie, pyta dziewczyna.