Ta dywizja wciąż przybywała z prac przy budowie dróg w Tajlandii i na początku operacji była nieprzygotowana oraz zmęczona; w oddzielnej operacji pomocniczej 31 Dywizja Piechoty pod dowództwem gen. por. Kotoku Sato miała odizolować Imphal, zdobywając Kohimę na drodze Imphal – Dimapur, a następnie skierować się do Dimapur.
Pod naciskiem Subhasa Czandry Bosego, przywódcy Azad Hind (ruchu, który usiłował siłą obalić brytyjskie panowanie w Indiach przy wsparciu Japonii), Indyjska Armia Narodowa wniosła znaczący wkład w przyszłą operację. Pierwotnie Japończycy zamierzali używać kolaboracyjnych hinduskich jednostek tylko do rozpoznania i propagandy.
Jednostki 1 Dywizji (początkowo Brygada Subhas lub 1 Pułk Partyzancki, pomniejszona o batalion wysłany do Arakanu) osłaniały lewą flankę natarcia 33 Dywizji; 2 Pułk Partyzancki został przyłączony później w bitwie do Grupy Bojowej Yamamoto; Grupa Służb Specjalnych, przemianowana na Grupę Bahadur, działała jako zwiadowcy i przecieracze szlaków wysuniętych jednostek japońskich w początkowych etapach ofensywy. Mieli oni za zadanie infiltrować linie brytyjskie i zachęcać jednostki British Indian Army do dezercji.