Powierzchnia na środku kapelusza szaro-brązowa, ku brzegowi jaśniejąca, pokryta kłaczkowatymi, białawymi resztkami osłony. Cechy mikroskopowe Zarodniki 7,0–8,5 × 6,0–7,0 µm, elipsoidalne do jajowatych, ciemnoczerwono-brązowe, z zaokrągloną podstawą i wierzchołkiem oraz centralną porą zarodkową. Podstawki 4-zarodnikowe 15–35 × 8–10 μm. Cheilocystydy prawie kuliste do podłużnych, 35–75 × 17–45 µm. Pleurocystydy niemal kuliste, podłużne lub cylindryczne, 55–120 × 25–48 μm. Osłona złożony z podłużnych, kiełbaskowatych elementów 60–200 × 15–30 μm. Obecne sprzążki.
Występowanie Coprinopsis jonesii występuje na całym świecie i jest dość częsty. W Polsce nie był jednak wymieniany. Prawdopodobnie ze względu na podobieństwo do niektórych innych gatunków był błędnie identyfikowany. Po raz pierwszy jego występowanie w Polsce opisał B. Gierczyk. Podaje 7 jego stanowisk: w Puszczy Bukowej koło Gryfina, na Uroczysku Marcelin koło Poznania, rezerwacie Huberta koło Dąbrówki, koło wsi Huta Brudzka, we wsi Złoty Potok koło Częstochowy, koło wsi Bliżyn, we wsi Wołosate w Bieszczadach.
Zazwyczaj występuje samotnie na spaleniskach, zrębkach, odpadkach warzywnych, pryzmach słomy i resztkach roślinnych zmieszanych z łajnem, czasem na samym łajnie.
Przypisy
Kategoria:Kruchaweczkowate Kategoria:Mykobiota Polski