65–75..

Z racji swoich zamiłowań do uprawy winorośli objął również nadzór nad winnicami swoich chlebodawców oraz nad produkcją wina. W 1631 r., w związku z zagrożeniem najazdem tureckim, w winnicy „Orémus” koło Sátoraljaújhely opóźnił się termin zbioru winnych gron tak, że zebrano je dopiero po pierwszych październikowych przymrozkach. W międzyczasie część gron została zaatakowana przez szarą pleśń (Botrytis cinerea). Laczkó polecił po zbiorze oddzielić owoce zarażone pleśnią, osobno wytłoczyć z nich sok i odstawić. Dopiero po paru dniach, gdy uznał, że fermentacja „zarażonych” owoców postępuje w dobrym kierunku, pozwolił wlać nastawę do pozostałej części moszczu.

Próba tak uzyskanego wina, dokonana na początku następnego roku, wykazała jego wyjątkową jakość. Próbkę swej produkcji Laczkó wysłał na Wielkanoc 1632 r. Zuzannie Lórantffy (wówczas już księżnej Siedmiogrodu). Ta miała podobno zachwycić się nowym gatunkiem wina i przykazała, by odtąd wyrabiać je w jak największej ilości. Dopracowany i skodyfikowany następnie proces stał się podstawą receptury produkcji słynnych win tokajskich typu aszúSzepsi-Lacko, Matej, [w:] „Encyklopédia Slovenska”, t. V (R – Š), VEDA, vydavateľstvo Slovenskej akadémie vied, Bratislava 1981, s.