1 maja 1918 awansował na porucznika rezerwy.
Od 29 października 1918 służył 57 Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej złożonym z Polaków – żołnierzy byłego austriackiego Pułku Piechoty Nr 57, którzy wrócili z frontu włoskiego oraz żołnierzy Batalionu Zapasowego tegoż pułku, który stacjonował w Przerowie na Morawach. Do 1 marca 1919 walczył na froncie ukraińskim dowodząc kompanią i batalionem. Został ranny. Wyróżnił się w walkach 11. kompanii stoczonych w drugiej połowie lutego, w szczególności w śmiałych nocnych wypadach, a zwłaszcza pod Wołodutą Dolną, gdzie zdobył sporo materiału i 14 jeńców. Od 2 marca 1919 przebywał w szpitalu, a następnie został uznany przez komisję superrewizyjną za niezdolnego do służby liniowej na rok. 1 stycznia 1920 został mianowany kapitanem, a 11 stycznia tego roku przeniesiony do 79 Pułku Piechoty, w którym dowodził kompanią batalionu sztabowego i pełnił funkcję adiutanta pułku.