Na ich dysku występować może pojedyncza i bardzo niska podłużna nabrzmiałość, jednak zwykle brak na nich takich wyniosłości zupełnie. Nagą lub porośniętą sterczącymi szczecinkami powierzchnię pokryw rzeźbi niezaczernione, całkowicie bezładne punktowanie. Odnóża środkowej pary nie mają guzków wierzchołkowych na spodniej krawędzi ud. Stopy mają ostatni człon nieprzekraczający przedniej krawędzi członu trzeciego. Pazurki zaopatrzone są niewielki ząbek u nasady krawędzi spodniej lub są całkowicie pozbawione ząbków.
Ekologia i występowanie Zarówno osobniki dorosłe jak i larwy są fitofagami żerującymi na roślinach z rodziny powojowatych. Larwy na bokach tułowia i odwłoka mają rzędy wiotkich kolców, zaś na szczycie odwłoka widlasty, skierowany ku przodowi wyrostek. Ten ostatni służy odkładania zrzuconych wylinek i odchodów w formie ochronnego parasola ponad ciałem larwy, zwanego scatopleta.
Przedstawiciele rodzaju zamieszkują Afrykę, Iran oraz subkontynent indyjski.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1941 roku przez Franza Spaetha. W 1952 roku ten sam autor w publikacji pod redakcją Waltera Douglasa Hincksa wprowadził monotypowy podrodzaj Chloocassis (w rodzaju Cassis), który zsynonimizowany został z Rhytidocassis w 1990 roku przez Lecha Borowca.