Historia ulicy w okresie intensywnego rozwoju kolejnictwa nierozerwalnie związana jest z budową linii kolejowej łączącej dworzec Górnośląski z liniami wybiegającymi w kierunku zachodnim. Powstała ona w 1846 r. łącząc trzy dworce kolejowe. Były to tory kolejowe zbudowane w poziomie terenu, co w połączeniu z intensywnym rozwojem miasta, kolizją torowiska z ulicami oraz torowiskami tramwajowymi, generowało liczne problemy, a część ulicy i zabudowy znalazła się po stronie południowej torów kolejowych. Zabudowa ulicy wraz jej wybrukowaniem trwała do lat 60. XIX wieku. Z powyższych względów podjęto decyzję o przebudowie tras kolejowych. Pierwszym etapem była budowa całkowicie nowej linii umożliwiającej ruch pociągów z pominięciem centrum miasta, tzw. obwodnicy kolejowej Wrocławia oddanej do eksploatacji w 1896 roku, która umożliwiła przebudowę głównej linii kolejowej. Inwestycję przeprowadzono w latach 1896–1901, wraz z przebudową dworca Wrocław Główny w latach 1896–1905. W efekcie powstał nasyp i estakada wyniesiona ponad przyległy teren, zapewniająca bezkolizyjny ruch pociągów przez gęsto zabudowany obszar miasta. Tory położone są około 5 m nad poziomem okolicznych ulic, a sama estakada ma długość 620 m.