Co nietypowe w stosunku do innych narodów, wskutek ogólnego przyjęcia tak rozumianej symboliki geograficznej ustalenie znaczenia metaforycznego miejsc kraju wymienianych w danym utworze nie wymaga od wykształconych czytelników słowackich zastanowienia, jego odczyt jest automatyczny.
Do najważniejszych twórców z kręgu szturowców zalicza się Janka Kráľa, Jána Bottę i Sama Chalupkę. Wymieniany w tej roli bywa także Andrej Sládkovič, autor Maryny (słowackiego eposu narodowego), choć sam Ľudovít Štúr bezwzględnie krytykował jego twórczość. Do generacji szturowskiej należał także Janko Matúška, autor hymnu Słowacji. Oprócz literatury pięknej szturowcy wydawali także czasopisma, jak Slovenskje národňje noviny z dodatkiem literackim Orol tatranský (w latach 1845–1848).
Działalność społeczna Szturowcy wraz ze swoim liderem twierdzili, odzwierciedlając zresztą powszechne przekonanie, że podstawą tworzenia nowoczesnej tożsamości słowackiej musi być praca z ludnością rolniczą. Z tego powodu podjęli zdecydowaną walkę z powszechną biedą, alkoholizmem i analfabetyzmem. Ich działalność oświatowa opierała się przede wszystkim na masowym zakładaniu szkółek niedzielnych, programowo połączonych z bibliotekami.