Druga część, titan, bierze źródłosłów z mitologii greckiej, w której tytani i tytanidy byli starszą generacją bóstw, potomstwem Uranosa i Gai, obalonymi przez młodszych bogów.
W rzeczonym rodzaju umieścili pojedynczy gatunek Brasilotitan nemophagus. Jego nazwę autorzy także wywiedli z greki. Némos oznacza w nim pastwisko, a phagos odnosi się do jedzenia. Nazwa ta nawiązuje do roślinożerności zwierzęcia. Machado i inni podjęli się również próby ustalenia pozycji zwierzęcia na drzewie rodowym zauropodów. Zadanie to okazało się trudne. Nowy rodzaj wydawał się nie być ani bazalnym, ani zaawansowanym ewolucyjnie przedstawicielem tytanozaurów. Budowa jego żuchwy wskazuje na jego bliskie pokrewieństwo z Antarctosaurus wichmannianus i Bonitasaura salgadoi.
Historia Wcześniej grupa Bauru dostarczyła wielu skamieniałości, w tym ryb, płazów bezogonowych, żółwi, jaszczurek i Crocodyliformes, a także ssaków. Dinozaury reprezentują w niej zauropody i teropody. Pierwszego zauropoda z grupy tytanozaurów znaleziono w niej na początku XX wieku, jednak Pacheco (1913) wziął go na pozostałości krokodyla. W 1919 Huene zaliczył je do rodzaju tytanozaur. Kolejne pozostałości znaleziono w 1958, pośród skał formacji Adamantina. Skatalogowano je jako MUGEO 1282. W 1971 na XXV Brazylijskim Kongresie Paleontologii Fahad Moyses Arid, L. D.