W buddyzmie wczesnym mały|Bodhisatta (przyszły Buddha Gotama) na grzbiecie konia opuszcza pałac swoich rodziców w poszukiwaniu przebudzenia. Andhra Pradesh, I poł. III w.n.e. Pierwotnie termin ten dotyczył okresu życia Buddhy Gotamy, w którym poszukiwał przebudzenia. Zwracając się do mnichów używa frazy zapowiadającej fragment biograficzny, która brzmi: „za czasów kiedy nie byłem przebudzony, kiedy byłem jedynie bodhisattą“.
W późnym kanonicznym tekście Buddhavaṃsa o tematyce hagiograficznej Buddha snuje opowieść o swoich poprzednich żywotach i jego własnym ślubowaniu Bodhisatty. Jego imię w tym czasie brzmiało Sumedha, a ślubował on w obecności Buddhy Dīpankary w Amaravātī. Ówczesny Buddha zapowiada przyszłe pomyślne spełnienie jego aspiracji. Następnie Bodhisatta rozeznaje jakości jakie należy uzyskać, aby stać się Buddą w jednym z przyszłych żywotów. Nazywają się one Dziesięcioma Perfekcjami (dasapāramī). Są to:
Szczodrość (dāna) Cnota (sīla) Wyrzeczenie (nekkhama) Mądrość (pañña) Wigor (viriya) Cierpliwość (khanti) Szczerość (sacca) Zamierzenie (aditthāna) Życzliwość (mettā) Zrównoważenie (upekkhā)
W tekstach zwanych Jātakami opisane są żywoty, w których Bodhisatta rozwija te Dziesięć Perfekcji.