Początkowo stosowane były stabilizatory liniowe oparte na elementach dyskretnych (lampy, diody Zenera, tranzystory). Z czasem wyparły je stabilizatory w postaci układów scalonych, charakteryzujące się lepszymi parametrami. Praktycznie wszystkie produkowane stabilizatory liniowe mają wbudowane obwody ograniczające prąd wyjściowy podczas przeciążenia, a także przy nadmiernym wzroście temperatury struktury krzemowej.
Stabilizatory liniowe można podzielić na cztery grupy: stabilizatory napięć dodatnich o ustalonym napięciu, stabilizatory napięć ujemnych o ustalonym napięciu, stabilizatory napięć dodatnich o napięciu ustalanym przez użytkownika, stabilizatory napięć ujemnych o napięciu ustalanym przez użytkownika.
Większość stabilizatorów liniowych jest budowana w formie układów trzykońcówkowych. Nie używa się już w popularnym sprzęcie stabilizatorów w drogich, metalowych obudowach TO-3, a tylko w plastikowych TO-220 i TO-92. Na schematach elektronicznych wejście stabilizatora jest oznaczane INPUT, IN lub I, wyjście – OUTPUT, OUT lub O, a masa – GROUND lub GND.