Objawy choroby i jej etiogeneza Na skórce porażonych owoców pojawiają się początkowo małe i nasiąknięte wodą szarawe obszary bez wyraźnego marginesu. Szybko powiększają się, tworząc białe mokre zgnilizny o średnicy kilku centymetrów. Na skórce powstaje pleśń wytwarzająca masy zarodników konidialnych, które nadają jej barwę zieloną (P. digitatum) lub niebieską (P. italicum). Grzybnia przerasta cały owoc, szybko powodując jego zepsucie się i zapadanie. Przy niskiej wilgotności owoce mogą się kurczyć i mumifikować.
Dwa gatunki Penicillium można rozpoznać po wielkości zarodników, długości konidioforów, na których znajdują się zarodniki, w mniejszym stopniu także na podstawie koloru zarodników. Zarodniki tych grzybów są powszechne w atmosferze, rozprzestrzeniając się na wietrze. Infekują owoce przez rany w owocach, ale może również dojść do zakażenia przez kontakt. Infekcji owoców sprzyja mechaniczne uszkodzenie skórki (np. podczas transportu) i mikroskopijne ranki spowodowane przez muszki owocowe i inne owady. Infekcji owoców sprzyja również ich chłodzenie podczas przechowywania.
Istnieją dowody na to, że z zainfekowanych owoców wydzielają się gazy, które zwiększają zdolność kiełkowania zarodników gatunków Penicillium także na innych, jeszcze niezainfekowanych owocach.