Początkowo zapotrzebowanie na koronki bobowskie zgłaszały warstwy bogate, zwłaszcza dwory, mieszczaństwo i parafie. Produkty wykonywane są przede wszystkim przez kobiety (mężczyźni i chłopcy stanowią zdecydowaną mniejszość). Osoby te powiązane są szczególną siecią koligacji rodzinnych o charakterze klanowym. Wielopokoleniowe i wielodzietne rodziny zaangażowane w wytwarzanie koronek przekazują sobie umiejętności techniczne. W przypadku osłabienia któregoś z ogniw pokoleniowych, umiejętność wytwarzania koronek w danym klanie może być zagrożona. Wytwarzanie koronek jest silnie związane z życiem religijnym (np. obowiązuje zakaz tkania w niedziele) oraz kultem św. Zofii, patronki bobowskiego kościoła.
Sposób wykonywania i wzory Najstarsze zachowane egzemplarze koronek bobowskich mają format taśmowy i kolisty (charakterystyczny też dla koronki klockowej z innych krajów) oraz silną barokową formę. Format kolisty (rozeta) jest w tym przypadku najbardziej nośny symbolicznie. Koronki są symetryczne (jedno- lub wieloosiowo). Liczba ściegów lub motywów ma znaczenie symboliczne (np. trzy ściegi to Trójca Święta, a pięć ściegów to pięć ran Chrystusa). Ornamenty bobowskie powielają znane od wieków symbole i znaki poprzez geometryzację form znanych z otoczenia. Wśród takich ornamentów wyróżnić można elementy zoomorficzne (np.