Chociaż von Rundstedt po wojnie wyraził swoje podejrzenia, że Hitler mógł chcieć „pomóc Brytyjczykom uciec”, na podstawie rzekomej pochwały Imperium Brytyjskiego z ust führera podczas jego wizyty w kwaterze von Rundstedta, nie ma na to praktycznie żadnych, innych dowodów, a Hitler prawdopodobnie chciał odciążyć samego w swoim ostatnim oświadczeniu. Historyk Brian Bond napisał:
Bez względu na powody decyzji Hitlera, Niemcy z przekonaniem wierzyli, że wojska alianckie są skazane na zagładę. Amerykański dziennikarz William Shirer doniósł 25 maja: „Niemieckie kręgi wojskowe tego wieczoru ujęły to wprost. Powiedzieli, że los wielkiej armii alianckiej uwięzionej we Flandrii jest przesądzony”. Dowódca Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych, Lord Gort, wyraził podobne stanowisko, pisząc do Anthony’ego Edena: „Nie mogę ukrywać przed wami, że duża część Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych i ich wyposażenia nieuchronnie przepadnie, i to w najlepszym przypadku”.
Hitler uchylił „rozkaz zatrzymania się” dopiero wieczorem 26 maja. Uzyskane w ten sposób trzy dni dały Royal Navy dużo czasu na zorganizowanie ewakuacji wojsk brytyjskich i alianckich.