Po krótkotrwałym urlopie został przyjęty do Wojska Polskiego i wcielony do 40 pułku piechoty we Lwowie. W 1921 był przydzielony z macierzystego pułku do Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów, a w 1923 do 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1347. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 wrócił do macierzystego pułku. 2 kwietnia 1929 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a w lipcu tego roku zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 40 pp. W październiku 1931 został przeniesiony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu na stanowisko kwatermistrza. W listopadzie 1933 został przeniesiony do 13 Pułku Piechoty w Pułtusku na stanowisko dowódcy batalionu. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, a z dniem 30 września tego roku przeniesiony w stan spoczynku. Pełnił funkcję komendanta Oddziału we Lwowie Koła żołnierzy byłej Dywizji Syberyjskiej przy Związku Sybiraków.