Czajka została zbudowana z przeznaczeniem na szybowiec szkolny, ale z uwagi na jej dobre właściwości lotne (małe opadanie i dobrą doskonałość) uznano, że może służyć za szybowiec przejściowy, umożliwiający loty żaglowe. Konstruktor wprowadził w szybowcu zmiany mające na celu poprawę osiągów i komfortu lotu. Miejsce pilota zostało osłonięte kabinką z drewna i płótna, skrzydła otrzymały zaokrąglone końcówki, tył kadłuba zmieniono z kratownicowego na dwubelkowy. Tak przekonstruowany szybowiec otrzymał oznaczenie Czajka II.
Na początku 1932 roku Antoni Kocjan opracował nową wersję oznaczoną jako Czajka III, przeznaczoną do szurów (nauki kontrolowania zachowania szybowca podczas jego wleczenia po ziemi) i skoków (krótkich, kilkumetrowych lotów) oraz do szkolenia pilotów do kategorii A i B. Szybowiec miał zmniejszoną rozpiętość skrzydeł i dodane ich prostokątne zakończenia oraz skrócony kadłub. Pomimo poprawy osiągów nie został skierowany do produkcji seryjnej, jedyny istniejący egzemplarz wykorzystywano w szkołach szybowcowych w Bezmiechowej i Czerwonym Kamieniu.