W czasie wojny z bolszewikami w okresie od 20 grudnia 1919 do 15 sierpnia 1920 roku walczył jako dowódca batalionu 144 psk. W kwietniu 1920, w czasie wyprawy kijowskiej, dowodzony przez niego III batalion wyróżnił się zajęciem stacji kolejowej Oratów, na której zdobył samochód pancerny i 16 karabinów maszynowych. Kolejny raz wyróżnił się 9 lipca w boju pod Obhowem. 2 sierpnia 1920 awansowany na stopień kapitana. Ranny 15 sierpnia w Bitwie Warszawskiej, w szpitalu do 10 października 1920 r. Po zakończeniu wojny nadal 144 psk przemianowanym w lutym 1921 na 71 pułk piechoty.
Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 4 pułk strzelców podhalańskich w Cieszynie. W latach 1921–1924 był oddelegowany z macierzystego pułku do Centralnej Szkoły Karabinów Maszynowych i Broni Specjalnej w Chełmnie, a od 15 września 1922 do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. W międzyczasie (3 maja 1922) został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 776. lokatą w korpusie oficerów piechoty.