Opuścił kraj z zamiarem wstąpienia do polskiej armii na Zachodzie i przez Berlin oraz Ateny dotarł do Jugosławii. Nawiązał kontakt z jugosłowiańskim ruchem oporu. Walczył w okolicach Jagodiny (w latach 1946–1992 Svetozarevo), Kragujevaca, Ćupriji, Stalacia w środkowej Serbii, nad Morawą. Dowodził polską grupą partyzancką. Sławę w Jugosławii zdobył wykonując w 1943 roku wyrok śmierci na specjalnym pełnomocniku Himmlera – generale SS Krebse, który w Belgradzie kierował operacjami zwalczania ruchu partyzanckiego.
Po udziale w partyzantce jugosłowiańskiej, w listopadzie 1944 roku wraz z jedenastoma żołnierzami, przez Bukareszt i Lwów dotarł do Lublina – wówczas już wyzwolonego – i wstąpił do 1 Armii Wojska Polskiego. W stopniu podporucznika brał udział w wyzwalaniu Warszawy, a potem przeszedł cały szlak bojowy do Berlina. W lipcu 1945 roku wrócił z polskiego garnizonu w Berlinie do Łodzi. Tydzień później otrzymał rozkaz wyjazdu na kampanię przeciwko oddziałom UPA w południowo-wschodniej Polsce. Służbę wojskową zakończył w stopniu majora.
Po zakończeniu służby pracował w spółdzielni inwalidów „Elektra” w Kutnie. Zmarł 20 maja 1977 roku.