Zapomniane złoże powtórnie odkrył w 1922 r. Jan Samsonowicz, w efekcie czego zaczęto eksploatację hematytu z górnej części złoża. W 1933 w trakcie prac wydobywczych stwierdzono obecność w głębszej części złoża dużej żyły pirytowej o znaczeniu gospodarczym, późniejsze badania ustaliły, że jest to złoże pirytu o największych zasobach w krajuKotański Z., 1959: Przewodnik geologiczny po Górach Świętokrzyskich, tom 2, strona 370. Wydawnictwa Geologiczne. Dokładne rozpoznanie złoża wykonał Jan CzarnockiKotański, 1959, s. 371. W 1937 r. dotychczas prywatną kopalnię upaństwowionoWarda, 2007, s. 182. Rudę syderytową wydobywano od 1933, a piryt od 1934 r. W związku z rozpoczęciem pozyskiwania żyłowego pirytu oprócz dotychczasowej kopalni odkrywkowej założono też kopalnię głębinową drążąc sztolnie i szyby w ślad za żyłą. Przed rozpoczęciem eksploatacji pirytu w Rudkach w Polsce pozyskiwano z innych złóż około 1,2 tys. ton pirytu rocznie (1933 r.). Uruchomienie wydobycia tego minerału w Rudkach w 1934 r. spowodowało, że jego krajowa produkcja już w tym roku sięgnęła 12 tys. ton, w 1937 przekroczyła 82 tys. ton, a w 1938 r. – 92 tys. ton. W 1968 r. wydobyto 130 tys. ton pirytu z żyły i dodatkowo 170 tys. ton skały pirytonośnej, zawierającej piryt w postaci żyłek lub impregnacji w skaleWarda, 2007, s. 183.