Pod wpływem klęsk wojennych na Pacyfiku japońskie kręgi wojskowe, podobnie jak Niemcy w Europie, postanowiły sięgnąć do rezerw ludzkich okupowanych krajów. Pod koniec 1943 r. w Sajgonie dowództwo na obszar południowo-wschodniej Azji wydało rozkaz o organizowaniu sił ochronnych (tzw. Giyu-gun) i pomocniczych (tzw. Heiho). W wyniku tego powstało w podbitych krajach kilka formacji wojskowych, które – poza Indyjską Armią Wyzwoleńczą – spełniały funkcje pomocnicze wobec sił japońskich.
Przejawy kolaboracji pod okupacją japońską: Birma – stojący na czele kolaboranckiego rządu Ba Maw, Patriotyczne Siły Birmy, nazwane później BIA (Burma Independent Army), Birmańska Armia Wyzwoleńcza, przemianowana w Birmańską Armię Narodową na czele z gen. Aung San, Arakańska Armia Obronna, Tajlandia – rządu feldmarszałka Plaeka Pibulsongkrama, Filipiny – prezydent Drugiej Republiki Filipin Jose P. Laurel, Komitet Niepodległości Filipin, Bisig Bakal ng Tagala, Makapili, kolaborancka Policja Filipińska, KALIBAPI, Mandżukuo – były cesarz chiński Puyi, Cesarska Armia Mandżukuo, Yoshiko Kawashima Chiny – stojący na czele kolaboranckiego Zreorganizowanego Narodowego Rządu Republiki Chińskiej ze stolicą w Nankinie Wang Jingwei, a po jego śmierci w 1944 r.