Morfologia Lorysy niebieskobrzuche mierzą około 26 cm długości (inne źródło: 28–31 cm) oraz ważą 100–157 g. Brak widocznego dymorfizmu płciowego. Głowa oraz brzuch są ciemnoniebieskie, pierś pomarańczowo-żółta. Kark jest żółtozielony. Skrzydła, grzbiet oraz ogon są zielone. Dziób jest czerwony. Młode osobniki przypominają ubarwieniem dorosłe.
Ekologia i zachowanie lewo|mały|Lorysa podczas zdobywania pokarmu Lorysy niebieskobrzuche zamieszkują tereny do 2400 m n.p.m. (inne źródło – IUCN podaje do 700 m n.p.m.). Ich środowisko stanowią lasy, występują także w miastach z dobrym dostępem do drzew. Lorysy najczęściej zdobywają pożywienie na drzewach oraz krzewach. Żywią się głównie nektarem i pyłkiem kwiatów. W ich dietę wchodzą również owoce, kwiaty, nasiona i niektóre owady. Lorysy mogą przelatywać tysiące kilometrów w celu poszukiwania pożywienia oraz obszarów do gniazdowania. O zmierzchu tworzą duże stada składające się z tysięcy osobników wydających duży hałas. W trakcie dnia rozdzielają się w mniejsze stada po 10–50 osobników. Często można je spotkać w mieszanych stadach z innymi gatunkami lorys. Na Tasmanii coraz częściej dochodzi do krzyżowania się z lorysami piżmowymi (Glossopsitta concinna). Lorysy niebieskobrzuche są agresywne w stosunku do innych ptaków i stanowią dla nich konkurencję w zdobywaniu pożywienia.