najstarsze szczątki pochodzą z późnego plejstocenu z Australii Zachodniej i Nowej Południowej Walii. Linia mrówkożera oddzieliła się od niełazowatych prawdopodobnie 32,8–42,2 miliona lat temu.
W obrębie gatunku wyróżniono dwa podgatunki. M. fasciatus rufus prawdopodobnie już wyginął, gdyż ostatnio widziano go w latach 60. XX wieku. Drugim podgatunkiem jest M. fasciatus fasciatus.
Etymologia Myrmecobius: murmēx, μυρμηκος murmēkos „mrówka”; βιος bios „życie, pokarm”. fasciatus: późnołac. fasciatus „pasiasty”, od łac. fascia „pasmo, pas”. rufus: łac. rufus „czerwony, rudy, rudawy”.
Budowa thumb|left|Ilustracja z książki Johna Goulda z 1863 Mrówkożer workowaty należy do niewielkich torbaczy. Długość ciała (bez ogona) wedle jednych źródeł wynosi od 17 do 29 cm, ogona od 12 do 21 cm, wedle innych długość ciała samic to 20–26,7 cm, samców 22,2–29 cm, długość ogona samic 14–21,3 cm, samców 12,5–20,7 cm; masa ciała samic 300–650 g, samców 400–750 g.