W Poznaniu pozostało tylko kilka jego obrazów. Ostatnią wiadomością od niego była kartka pocztowa, wysłana z sowieckiego obozu w Kozielsku, gdzie trafił jako żołnierz Wojska Polskiego po 19 września 1939. Był też więźniem Workutynapis na nagrobku na cmentarzu Miłostowo. W 1944 został wypuszczony. Bezskutecznie poszukiwał rodziny w Tambowie. Pisał listy do Polski, jednak prawdopodobnie nie opuszczały one granic ZSRR. W Tambowie zatrudnił się w klubie sportowym Dynamo jako plastyk. W połowie lat 70. XX wieku został odnaleziony jako schorowany, starszy człowiek po wylewie w Domu Weteranów Pracy w Tambowie. W marcu 1976 sprowadzono go do Poznania. Mieszkał tam aż do śmierci. Był bardzo chory i wymagał stałej opieki. Po powrocie nawiązał kontakt z dawnymi kolegami z Wydziału Sztuk Pięknych USB osiadłymi po II wojnie światowej w Polsce (Barbara i Ildefons Houwalt, Aldona Romanowiczowa, Irena Kołoszyńska, Romana Gintyłłówna i Adolf Popławski). Zmarł nagle. Pochowano go na cmentarzu Miłostowo (kwatera prawosławna).