Pieśni te były najpierw wydane drukiem w Kijowie (w 1917 roku), a po raz kolejny w Warszawie (przed II wojną światową).
Ze względu na zły stan zdrowia młodego wikarego, biskup sandomierski przeniósł go na kapelanię do sióstr szarytek w Kobylanach, gdzie znalazł się dokładnie w dniu 4 maja 1915 roku. Przeciskając się pomiędzy cofającymi się wojskami rosyjskimi, nieomal nie stracił życia. Za radą życzliwego ks. Nowackiemu bpa Kubickiego, wyjechał na Kijowszczyznę dla poratowania słabego zdrowia. Zatrzymał się w majątku Branickich w Nowożcach, pomieszkując u rodziny niejakiego ks. Maliszewskiego. 15 czerwca 1916 roku przyjął gościnne zaproszenie do majątku hrabiego Józefa Tyszkiewicza w Spiczyńcach, stając się nie tylko kapelanem domu, ale także przyjacielem i niemal członkiem rodziny. Planowany na dziesięć dni pobyt, wydłużył się do 2 lat i 2 miesięcy. Urzekały go: klimat rodziny Tyszkiewiczów, domowe organki oraz piękny fortepian. Zdaniem Pawła Getki, w czasie pobytu na Kresach ks. Nowacki poznał liturgię Kościoła Wschodniego i tu prawdopodobnie zainteresował się również działalnością ekumeniczną.