Uderzenie pomocnicze na południu miała wykonać między innymi 1 Armia Konna Siemiona Budionnego.
Reorganizując siły, Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego zlikwidowało dowództwa frontów i rozformowało 1. i 5 Armię. Na froncie przeciwsowieckim rozwinięte zostały 2., 3., 4. i 6 Armia.
W pierwszych dniach września lewemu skrzydłu polskiej 2 Armii gen. Edwarda Śmigłego-Rydza zagroziły nacierające na Augustów wojska litewskie. Dowództwo 2 Armii, przed przystąpieniem do decydujących walk z Litwinami, postanowiło wypadami osłabić odtwarzające zdolność bojową jednostki Armii Czerwonej.
W rejon Brześcia przegrupowywała się 4 Armia gen. Leonarda Skierskiego.
Walki pod Małorytą Realizując plany wznowienia operacji zaczepnej, Sowieci koncentrowali swoje dywizje na Polesiu w rejonie Piszcza – Małoryta – Kobryń – Żabinka, zamierzając przejść do działań zaczepnych, wyprzeć Polaków za Bug i uzyskać dogodne podstawy wyjściowe do przyszłej ofensywy.