W latach 1914–1938 wystąpiła łącznie w ponad pięćdziesięciu filmach, między innymi w Gräfin Walewska Ottona Ripperta (1920), So ein Mädel (1920) Urbana Gada, Felicitas Grolandin (1923) Rudolfa Biebracha oraz Die Warenhausprinzessin (1926) i U 9 Weddigen (1927) Heinza Paula.
W 1918 założyła własną wytwórnię filmową Hella Moja Filmgesellschaft. Kierowana przez Moję wytwórnia wyprodukowała w latach 1918–1923 piętnaście niemych filmów. Hella Moja była też autorką scenariuszy trzynastu filmów, m.in. Die Warenhausprinzessin (1926), Der falsche Prinz (1927), Drei Tage auf Leben und Tod (1929), Die andere Seite (1931) i Die vier Musketiere (1934), które zostały wyreżyserowane przez jej męża Heinza Paula. W styczniu 1937 na łamach niemieckiej prasy ukazała się błędna informacja o jej śmierci, a w niektórych źródłach nadal można odnaleźć wiadomość, że zmarła 15 stycznia 1937 w Berlinie.
Po przejęciu władzy w Niemczech przez nazistów Moja miała problem z udowodnieniem swojego aryjskiego pochodzenia. W grudniu 1938 została wydalona z Reichsfilmkammer, ponieważ pracowała jako scenarzystka w niepełnym wymiarze godzin. W 1934 zmieniła nazwisko na Helka Moroff, trzy lata później na Elka Moroff, a w 1942 na Hella Sewa.