Zatoka Nadziei thumb|200px|Kamienna chata w Zatoce Nadziei, 1903 Andersson wraz z Samuelem A. Dusem i marynarzem Toralfem Grundenem próbowali dotrzeć do Snow Hill na saniach – jednak przeprawiając się na południe od Vega Island zastali otwarte wody w Herbert Sound i musieli zawrócić do Zatoki Nadziei. Tam oczekiwali na powrót statku, nie wiedząc, że zatonął. Andersson prowadził badania geologiczne i znalazł wiele skamieniałości, w tym 61 gatunków z okresu środkowej Jury. Wkrótce uświadomili sobie, że będą musieli tam przezimować, do czego nie byli przygotowani. Z kamiennych głazów wznieśli prymitywną chatę, którą zadaszyli saniami i płachtami brezentu. W chacie rozbili namiot a podłoże wyłożyli skórami pingwinów. Przetrwali zimę w ciężkich warunkach, dzięki mięsu i tłuszczowi z 700 pingwinów. 29 września 1902 roku opuścili chatę, by ponownie spróbować dotrzeć do Snow Hill. 9 października dotarli do Vega Island i dalej szli wzdłuż brzegu, aż trzy dni później spotkali Nordenskjölda i Jonassena. 16 października cała piątka dotarła do obozu w Snow Hill.