Jak inne fiszbinowce, wal grenlandzki jest filtratorem i jak inne walowate preferuje skim-feeding. Żywić się może na powierzchni wody, w jej kolumnie bądź w okolicach dna. Potrafi ułożyć się bokiem przy powierzchni wody i wciągać zawartość. Może też nurkować po głębiej żyjącą zdobycz, przebywając pod wodą od 5 do 15 min. Niekiedy poluje w grupie liczącej do kilkunastu osobników. Wal grenlandzki konsumuje urozmaicony pokarm, najczęściej jednak spożywa widłonogi Calanus i kryle Euphasiidae. W niektórych zbadanych żołądkach przeważały obunogi Gammaridae i krewetki Mysidae.
Zagrożenia i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC ( „najmniejszej troski”). Całkowitą liczebność szacuje się na 24 000 osobników. Większość z nich należy do populacji zamieszkującej Morza Ochockie, Czukockie i Beringa.
W przeszłości głównym zagrożeniem dla gatunku były polowania, rozpoczęte w XVII wieku.
W podskórnym tłuszczu gromadzą się zanieczyszczenia, jak polibromowane difenyloetery, które jednak osiągają wedle badań z Alaski niewielkie stężenie.
Uwagi
Przypisy 4. Bowhead Whale, s. 212-213 w:
Bibliografia
Kategoria:Walowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza