16 sierpnia 1920 roku oddziały Frontu Środkowego pod osobistym dowództwem Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego rozpoczęły znad Wieprza kontruderzenie na odsłoniętą flankę bolszewickiego Frontu Zachodniego. Polska kontrofensywa szybko uzyskała całkowite powodzenie. W ciągu dwóch dni rozbito południowe skrzydło nacierającej na przedmoście warszawskie 16 Armii Nikołaja Sołłohuba oraz przecięto jej najważniejsze linie komunikacyjne. Już 18 sierpnia Naczelny Wódz nakazał wojskom Frontu Środkowego przejść do działań pościgowych, odciąć bolszewikom drogi odwrotu oraz uniemożliwić im ustabilizowanie frontu w oparciu o linię Bugu.
Jedną z polskich jednostek uczestniczących w kontruderzeniu znad Wieprza była Brygada Jazdy Ochotniczej, którą sformowano na Lubelszczyźnie pod koniec lipca 1920 roku. Brygadą dowodził mjr Feliks Jaworski. Początkowo była rozlokowana w rejonie Firleja i stanowiła odwód Frontu Środkowego. Później skierowano ją w rejon Radzynia Podlaskiego, w lukę, która wytworzyła się między polskimi 3 i 4 Armią. 16 sierpnia grupa mjr. Jaworskiego zdobyła Radzyń, biorąc wielu jeńców z bolszewickiej 170 Brygady Strzeleckiej. W nocy z 16 na 17 sierpnia kawalerzyści skierowali się na Międzyrzec Podlaski, rozbili dwa bolszewickie bataliony w boju pod Kąkolewnicą, a następnie odparli nieprzyjacielski kontratak.