W mieście mieszkali rybacy greccy i tureccy, kupcy i rzemieślnicy greccy, tureccy, ormiańscy, rumuńscy, żydowscy i maltańscy, pasterze tatarscy, ogrodnicy bułgarscy i gagauscy. W 1865 r. Brytyjczycy dokończyli budowę linii kolejowej Cernavodă-Konstanca dla eksportu zboża z krajów rumuńskich. Dominacja osmańska zakończyła się po wojnie rosyjsko-tureckiej toczącej się w latach 1877–1878, kiedy to decyzją Kongresu Berlińskiego w 1878 roku północna Dobrudża stała się prowincją Królestwa rumuńskiego. W 1878 r. miasto przypadło, wraz z całą północną Dobrudżą, Rumunii.
Po włączeniu Dobrudży do Rumunii rozpoczął się okres rozwoju Konstancy, związany z późniejszą rumunizacją wybrzeża, na którym do tego czasu Rumuni należeli do mniejszości pośród Tatarów, Turków i Czerkiesów. Miasto stało się głównym portem Rumunii po rozbudowie w latach 1895–1909. Miasto ucierpiało podczas udziału Rumunii w I wojnie światowej (1916–1918), gdy wiele budynków zostało zniszczonych przez siły niemieckie i bułgarskie. Po wojnie miasto zachowało swoją rolę, ponieważ w okresie międzywojennym 70% rumuńskiego ruchu morskiego skupiało się w porcie w Konstancy. To wtedy powstała stocznia, która aż do II wojny światowej była największym przedsiębiorstwem w regionie.