Po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy, gdzie kontynuował studia, jednocześnie pracując w Biurze Odbudowy Stolicy. W 1946 roku otrzymał dyplom Politechniki Warszawskiej i został zatrudniony w Zakładzie Historii Architektury. Po zakończeniu pracy w BOS, w latach 1948–1949 pracował w Głównym Urzędzie Planowania Przestrzennego oraz Warszawskiej Regionalnej Dyrekcji Planowania Przestrzennego, a następnie – aż do 1965 roku – w biurach projektowych Ministerstwa Budownictwa. Był również zatrudniony w warszawskim Instytucie Urbanistyki i Architektury oraz w Komitecie ds. Urbanistyki i Architektury jako architekt rejonu. Ponadto w latach 1957–1958 był zatrudniony w Zakładzie Teorii Architektury PAN, a od 1961 roku był członkiem Komisji doradczej ds. architektury MSZ.

Jako wykładowca akademicki wykładał na Szkole Inżynierskiej w Szczecinie (1950–1952) oraz na stołecznej Politechnice, gdzie w 1956 roku otrzymał stanowisko docenta. Był stypendystą Fundacji Forda, dzięki czemu w latach 1962–1963 odbył roczny staż na politechnice w Zurychu. W 1963 roku został Sekretarzem Naukowym Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN. Od 1971 roku pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych Instytutu Projektowania Architektonicznego Politechniki Warszawskiej. Był również autorem skryptów i publikacji (m.in.