U niektórych gatunków wykształcają się rozmnóżki. Liście (mikrofile) U części gatunków liście na pędach płożących jednakowo wykształcone, u innych wyraźnie zróżnicowane – z liśćmi bocznymi szerokimi i długimi i zredukowanymi (krótkimi i wąskimi) liśćmi na grzbiecie pędu. Liście na wzniesionym pędzie kłosonośnym u części gatunków takie same jak na pędach wegetatywnych, u innych zredukowane i odległe – w efekcie pędy te mają formę szypuły wynoszącej wzniesiony kłos zarodnionośny. Zarodnie Nerkowate, okryte jednakowymi fałdami rozwijają się na górnej powierzchni sporofili tworzących pojedynczy kłos zarodnionośny (u Lycopodiella fałdy są nierówne, a zarodnie umieszczone w kątach liści). Sporofile wyrastają w kłosie skrętolegle w 4–10 pionowych rzędach (u Lycopodiella w 10 lub większej liczbie). Sporofile są dwa razy lub więcej szersze od liści na pędzie (szypule) pod kłosem, są jajowate do jajowatolancetowatych, na brzegu ledwo szorstkie, drobno ząbkowane.
Systematyka Pierwotnie rośliny tu zaliczane, jak wszystkie współczesne widłakowate, włączane były do jednego rodzaju – widłak Lycopodium. Werner Rothmaler w 1944 wyróżnił w randze osobnego rodzaju Lepidotis Beauv., który objął m.in. te rośliny, a 1964 roku Josef Holub przeniósł ten rodzaj pod nazwę Lycopodiella (L.) Holub.