Do około szesnastego roku życia, matka odprowadzała go ze szkoły do domuArthur Rimbaud, London: Faber and Faber, .
Pierwszym literackim mentorem Rimbauda został w 1870 , jego nauczyciel z gimnazjum. Rok później uciekł z domu i przeniósł się do Paryża, gdzie prawdopodobnie przyłączył się do Komuny Paryskiej, opisanej później w jego poemacie L’Orgie parisienne ou Paris se repeuple. Wtedy też być może padł ofiarą gwałtu ze strony pijanych komunardów, na co wskazuje m.in. jego poemat Le Cœur supplicié. W tym czasie odrzucił normy społeczne, zaczął nadużywać alkoholu i zaniedbał swój wygląd, nie zaprzestawał jednak pisania wierszy. Kradł także książki z lokalnych sklepów i zapuścił włosyIvry, Benjamin (1998), Arthur Rimbaud, Absolute Press, . mały|Arthur Rimbaud, fragment obrazu Henriego Fantin-Latour z 1872 roku
Dorosłe życie (1872–1891) Pod koniec 1871 powrócił do Paryża na zaproszenie znanego poety Paula Verlaine’a, zafascynowanego wierszami Rimbauda. Przyjaźń poetów szybko przekształciła się w stały związek homoseksualny. Para uwielbiała szokować paryską bohemę – młody Rimbaud szybko stał się sztandarowym przykładem enfant terrible.