W tej formie szpital istniał do wybuchu I wojny światowej.
W 1921 roku dzięki wsparciu dyrektora Departamentu Zdrowia Ministerstwa Kolei Żelaznych Tadeusza Borzęckiego, prezesa Dyrekcji Okręgu Kolei Państwowych w Poznaniu Bogusława Dobrzyckiego, naczelnika Wydziału Sanitarnego DOKP dr. Głuszkiewicza i przewodniczącego Ogólnej Kolejowej Kasy Chorych mgr. Kuca, Kolejowa Kasa Chorych zakupiła tzw. Lecznicę Udziałową, która była do tego czasu własnością spółki niemieckich lekarzy. W budynkach uruchomiono Lecznicę Kolejową w Poznaniu. Ordynatorem oddziału wewnętrznego został dr Tadeusz Budzyński. Zarządzanie szpitalem i apteką szpitalną, a także opiekę nad pacjentami przejęły siostry ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek z Pleszewa. Lecznica dysponowała wtedy 45 łóżkami na chirurgii i dziesięcioma na ginekologii. W 1933 roku zlikwidowano oddział ginekologiczny, przekazując miejsca oddziałowi chirurgicznemu. 1 kwietnia 1933 roku zmieniono nazwę na Szpital Kolejowy w Poznaniu, podlegający kolejowemu Wydziałowi Sanitarnemu w Poznaniu.