Opis Kodeks powstał w latach 1502–1507. Początkowo był tłumaczony i spisywany w Wilnie, a od około przełomu lat 1503/1504 (gdy w wyniku wojny litewsko-moskiewskiej Toropiec znalazł się w granicach Wielkiego Księstwa Moskiewskiego) w nowo powstałym monasterze w Supraślu. Możliwe jest, że przez pewien czas do ukończenia monastyru Mateusz Dziesiąty wraz z co najmniej jednym uczniem mieszkał i pracował w Gródku.
Rękopis ma 550 kart o wymiarach 307×195 mm. Był przechowywany w bibliotece klasztornej w Supraślu. Od roku 1911 znajduje się w Bibliotece Rosyjskiej Akademii Nauk w Sankt Petersburgu (sygn. BAN 24.4.28). Pierwsza część kodeksu spisana na kartach 1–146 zawiera 12 proroków mniejszych, 4 proroków większych w porządku tradycji cerkiewnosłowiańskiejOzeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, i Malachiasza, a dopiero po nich czterech proroków większych (w Biblii hebrajskiej Księga Daniela jest zaliczana nie do Proroków lecz do Pism)., Hioba, Przypowieści, czytania z Ksiąg Królewskich, Koheleta i Pieśń nad pieśniami.