Mierzący ponad 180 centymetrów wzrostu Mobbs grał przeważnie jako lewoskrzydłowy, choć występował także na środku ataku. Był to utalentowany, silny i szybki zawodnik znany z umiejętności obrony przed szarżą, niebezpieczny z piłką w ręku. W latach 1909–1910 rozegrał siedem testmeczów dla angielskiej reprezentacji, w tym wszystkie trzy w Home Nations Championship 1909 oraz dwa w zwycięskim Pucharze Pięciu Narodów 1910. Debiutował zdobywając pierwsze angielskie przyłożenie przeciwko Australijczykom, w ostatnim meczu był zaś kapitanem kadry. Jedenastokrotnie zagrał też dla Barbarians, po raz ostatni przeciwko Walijczykom w kwietniu 1915 roku.
Idąc w ślady ojca oraz braci (Herberta i Noela) pracował zawodowo jako sprzedawca samochodów, rozważając emigrację do Kanady. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się na ochotnika do armii, gdzie zaciągnął się jako szeregowy, gdy odmówiono mu stopnia oficerskiego z uwagi na wiek. Zajął się też rekrutacją i sformował składający się z 264 osób batalion nazwany Sportsmen's Battalion, organizował także pomagające podnosić morale i zbieranie funduszy mecze rugby z udziałem Barbarians czy zespołów wojskowych.