Samiec ma nogogłaszczki z apofizą medialną na udzie. Jego aparat kopulacyjny cechuje subtegulum poprzecznie skrzyżowane z odsiebną częścią bulbusa i zaopatrzone w płat blokujący. Spełniający podobną funkcję płat znajduje się również na tegulum u nasady embolusa. Genitalia samicy cechują się obecnością na przewodzie kopulacyjnym dodatkowego zbiornika nasiennego między otworem kopulacyjnym a pierwotną spermateką.
Rozprzestrzenienie Takson ten rozprzestrzeniony jest w Palearktyce oraz w Ameryce Północnej: od Kanady po Meksyk i Hispaniolę. W Polsce jest jedynym rodzajem ze swojej rodziny, reprezentowanym przez 3 gatunki (zobacz: Phrurolithidae Polski).
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony zostały w 1839 roku przez Carla Ludwiga Kocha. W 2002 roku Jan Bosselaers i Rudy Jocqué przenieśli go z rodziny obniżowatych do Corinnidae. W 2014 roku Martín Ramírez umieścił go w rodzinie Phrurolithidae. W 2019 roku Norman I. Platnick sugerował, że gatunki północnoamerykańskie mogą wymagać wydzielenia poza obręb tego rodzaju. W 2020 roku Alireza Zamani i Jurij Marusik dokonali na podstawie analizy morfologicznej rewizji rodzaju, przenosząc zeń 27 wschodnioazjatyckich gatunków do rodzaju Otacilia. Po tych zmianach klasyfikuje się w rodzaju Phrurolithus 58 gatunków:
Przypisy
Kategoria:Phrurolithidae