Autor ryzykuje nawet stwierdzenie, że ruchoma czcionka była prototypem wszystkich maszyn i przyczyniła się do rozwoju mechanizacji.
Książka opisuje cztery epoki historii medialnej człowieka: Kultura plemienia oralnego Kultura pisma odręcznego Galaktyka Gutenberga Era elektroniczna Za koniec każdego środka przekazu odpowiada pojawienie się nowego medium. U podstaw tej klasyfikacji leży jego teza, że społeczeństwa zostały ukształtowane bardziej przez naturę mediów, za pomocą których ludzie się komunikują, niż przez treść przekazu.
Książka jest pracą erudycyjną i interdyscyplinarną. Autor odwołuje się do klasycznych dzieł literatury, takich jak Król Lear Williama Szekspira, Raj utracony Johna Miltona, Don Kichot Miguela de Cervantesa czy Finnegans Wake Jamesa Joyce’a. Nawiązuje do tak rozległych odniesień, jak filozofia starożytnych Greków, czy fizyka Wernera Heisenberga.
We wstępie McLuhan deklaruje, że jego książka jest „uzupełnieniem” książki Singer of Tales Alberta Lorda, która z kolei jest kontynuacją badań nad eposami Homera Milmana Parry’ego.