Konkretne modele W modelu „kolegium rzeczników”, wspólnoty interesów podejmują wspólne decyzje, wyznaczając mówców. Chociaż prawa do przemawiania mogą być ograniczone do osoby wyznaczonej przez każdą z grup, na spotkaniu można wyznaczyć czas na przerwę, podczas której można omówić problem i powrócić znowu do dyskusji za pośrednictwem rzecznika. W przypadku kolegium rzeczników przygotowującego się do protestów w Waszyngtonie w 2000, wspólnoty interesów oskarżyły swoich rzeczników o nakłanianie do użycia siły. Grupom zezwolono na samoorganizację swoich protestów, ponieważ zostały podzielona one na różne miasta. Wielu uczestników poznało model rady w praktyce, uczestnicząc w nim bezpośrednio, słysząc obawy innych oraz wyrażając własne, co przełożyło się na lepsze planowanie.
Kolorowe karty Jedną z metod wspierających osiągnięcie konsensusu jest system kolorowych kart, stosowany np. w ruchach aktywistycznych i organizacjach demokratycznych. Uczestnicy używają trzech kart: zielonej (zgoda), żółtej (wątpliwości, pytania) i czerwonej (sprzeciw). Umożliwia to szybkie rozeznanie, czy grupa jest bliska porozumienia.