Od stycznia 1934 do sierpnia 1937 dowodził batalionem w szkole młodszej kadry dowódczej 11 Korpusu Zmechanizowanego Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, a następnie batalionem czołgów w 6 Brygadzie Zmechanizowanej i 6 Lekkiej Brygadzie Pancernej w tym okręgu. Od maja do września 1939 brał udział w bitwie nad Chałchin-Goł.
W czerwcu 1940 objął dowództwo batalionu w 8 Brygadzie Czołgów Lekkich Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, a w listopadzie 1940 wyznaczono go dowódcą tej brygady, w marcu 1941 został zastępcą dowódcy, a 23 czerwca 1941 dowódcą 46 Dywizji Pancernej 21 Korpusu Zmechanizowanego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym. Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, walcząc wraz z dywizją na Froncie Północno-Zachodnim, m.in. pod Dyneburgiem. Był ranny, jednak nie przestał dowodzić dywizją. 11 września 1941 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych. We wrześniu 1941 dowodzona przez niego dywizja została przeformowana w 6 Brygadą Pancerną i włączona w skład 7 Samodzielnej Armii. Walczył przeciwko wojskom fińskim między jeziorami Ładoga i Onega, a w listopadzie i grudniu 1941 wziął udział w operacji tichwińskiej, podczas której został ponownie ranny. 16 lutego 1942 dowodzona przez niego brygada otrzymała miano gwardyjskiej.