schronił się poza krajem, a władze carskie wydały na niego zaoczny wyrok śmierci.
Początkowo przebywał w Saksonii, gdzie pracował jako tkacz (w Meerane). W 1909 wyjechał do Porto Alegre w Brazylii. Obok pracy w fabryce zajmował się tam organizacją ruchu robotniczego, w związku z czym kilkakrotnie był zwalniany z pracy i musiał zmieniać miejsce zamieszkania. W 1910 powrócił do Europy. Pracował w Bremie, następnie w Werdau (Saksonia), wreszcie w Forst (Łużyce). Po wybuchu I wojny światowej, jako poddany rosyjski, został na krótko aresztowany. W 1918 nawiązał kontakt z Karlem Liebknechtem i organizował w Forst radę delegatów robotniczych.
Po wojnie powrócił do Łodzi. Był członkiem Komunistycznej Partii Polski, gdzie działał we frakcji związków zawodowych i komitetach strajkowych. Pracował w łódzkich fabrykach, kontynuując to zajęcie także w czasie II wojny światowej. W 1945 został członkiem PPR i kierownikiem jednej z fabryk w Łodzi. Od 1948 należał do PZPR. Został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy. Jego wspomnienia Na obu brzegach Atlantyku ukazały się w zbiorze Wspomnienie weteranów rewolucji 1905 i 1917 roku (Łódź 1967, pod redakcją Z.