Flet prosty jest jednym z najstarszych instrumentów muzycznych. Używany był powszechnie do połowy XVIII w. jako instrument zespołowy i wirtuozowski instrument solowy (szczytowym osiągnięciem są tu utwory H. Purcella, A. Vivaldiego, G.Ph. Telemanna, a zwłaszcza dwa Koncerty Brandenburskie J.S. Bacha). Później instrument był wykorzystywany coraz rzadziej. Jednym z ostatnich jego wystąpień w praktyce koncertowej była partia w operze Ch.W. Glucka Orfeusz i Eurydyka (1762).
Współcześnie bywa wykorzystywany w stylowym wykonywaniu muzyki dawnej, w muzyce współcześnie pisanej na ten instrument oraz w muzyce folk, jednak nie jest to instrument ludowy.
Odmiany fletu prostego Flet prosty posiada pięć standardowych wielkości o następującej skali: flet sopranino - f2 do g4 flet sopranowy - c2 do d4 flet altowy - f1 do g3 flet tenorowy - c1 do d3 flet basowy - f do g2
Wyróżnia się też kilka innych, mianowicie: garklein - c3 do d5 flet basowy (w stroju C) - c do d2 flet kontrabasowy - F do g1 flet subkontrabasowy - C do d1 flet sub-subkontrabasowy (oktokontrabasowy) - F1 do g