Dumas nachodził dyrektora Filoklesa Regnier, który w końcu uległ i pod koniec lutego zatrudnił panią Ferrier. Dumas obiecał jej główną rolę w nowym dramacie, którym miał być Kaligula.
Dumas zamierzał połączyć w nowej sztuce elementy farsy i grozy. Zastanawiał się nad wprowadzeniem na scenę słynnego konia Incitatusa, którego cesarz chciał mianować konsulem. Ostatecznie jednak koń, którego sobie wymarzył do tej roli, imieniem Adolf, z cyrku braci Franconich, złamał sobie nogę podczas ćwiczeń i trzeba go było zabić. Pomysł więc upadł. Utwór miał zostać napisany aleksandrynem i być dramatem zarazem romantycznym i klasycznym, objawieniem, które wyniesie autora na szczyty. Dumas chętnie opowiadał o swoim dziele, ale pomimo upływających tygodni nie zabierał się do pisania. Zarys fabuły przygotował pisarzowi Anicet Bourgeois przeciwstawiając szalonych, okrutnych i rozwiązłych Kaligulę i Messalinę niewinnej chrześcijańskiej dziewicy Stelli, która pada ofiarą żądz cesarza i zostaje przez niego skazana na śmierć.