Plan polskiego Naczelnego Dowództwa zakładał, że 1. i 4 Armia oraz Grupa Poleska powstrzymają bolszewików i umożliwią przygotowanie kontrofensywy z rejonu Brześcia. Rozstrzygającą operację na linii Bug, Ostrołęka, Omulew doradzał też gen. Maxime Weygand.
Utrata twierdzy brzeskiej spowodowała, że plan Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego uderzenia znad Bugu w skrzydło wojsk Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego i rozegrania tam decydującej bitwy przestał być realny. Wojska polskie cofały się nadal, a kolejną naturalną przeszkodą terenową dogodną do powstrzymania sowieckiej ofensywy była Wisła.
Położenie wojsk przed bitwą Wojsko Polskie Celem obrony przedmościa warszawskiego Naczelne Dowództwo WP obsadziło jego poszczególne linie obrony wycofującymi się znad Bugu jednostkami 1 Armii. W dniach 11 i 12 sierpnia w pierwszym rzucie obronę zorganizowały 15 Wielkopolska Dywizja Piechoty gen. Władysława Junga, 8 Dywizja Piechoty płk. Stanisława Burhardt-Bukackiego i 11 Dywizja Piechoty płk. Bolesława Jaźwińskiego. Odwód armii stanowiła 1 Dywizja Litewsko-Białoruska gen. Jana Rządkowskiego, a 10 Dywizja Piechoty gen. Lucjana Żeligowskiego stanowiła odwód Frontu Północnego gen. Józefa Hallera.