Biblia Slavica – niemiecka seria wydawnicza reedycji lub pierwszego druku rękopisów słowiańskich zabytków w postaci najstarszych przekładów Pisma Świętego wraz z ich naukowymi opracowaniami. Tekst Biblii opublikowano jako faksymile.
Publikacje te stanowią naukową pomoc w badaniach nad językiem i kulturą Słowian. Seria ta ułatwiła dostęp do językowych pomników kultury słowiańszczyzny, zwłaszcza dla badaczy i czytelników zainteresowanych problematyką narodów słowiańskich w sferze historii, języka, kultury, duchowości oraz wzajemnych ich wpływów.
Historia Projekt serii „Biblia Slavica” powstawał etapami.Początki sięgają jeszcze lat 60. XX w. W roku 1966 ks. Władysław Smereka wydał faksymile Nowego Testamentu Jakuba Wujka z 1593, dołączając obszerny wstęp filologiczny. W następnej dekadzie ks. Smereka wystąpił z inicjatywą fototypicznego wydania Biblii Leopolity z 1561. Na potrzeby projektu powstała wówczas grupa inicjatorska, w skład której wchodzili: prof. Stanisław Urbańczyk, prof. Karol Estreicher, dr Wanda Górecka i Czesław Miłosz. Pracę nad tą edycją przerwała śmierć ks. Smereki, prof. Estreichera i dr Góreckiej. Wówczas zaangażowany w projekt prof. Stanisław Urbańczyk zainteresował nim niemieckiego slawistę Reinholda Olescha.