W 1900 przebywał w Salonikach, gdzie nawiązał kontakt z Gemidzi, którzy byli pod wpływem jego anarchistycznych idei, zwłaszcza dotyczących metod walki. W 1900 roku wraz z Pawłem Szatewem, Slavim Merdjanovem i Petarem Sokolovem brał udział w zamachu terrorystycznym przy Banku Osmańskiego w StambuleСпомени на П.Г. Манджуков за участието му в четата на Гоце Делчев през 1899 г., в: „Известия на държавните архиви“, кн. 23, 1972, стр. 176 – 200..
Po ich aresztowaniu i uwolnieniu Mandżukow wyemigrował do Bułgarii i został członkiem Najwyższego Komitetu Macedońsko-AdrianopolskiegoЕлдъров, Светозар. Генерал Иван Цончев – Биография на два живота, Военно издателство, София, 2003, стр. 96.. We wrześniu 1901 stanął na czele małego oddziału, próbował uwolnić swojego przyjaciela Slaviego Merdzhanova z więzienia w Adrianopolu, ale nie udało mu się. Od wiosny 1903 Mandżukow był przywódcą małej czety Najwyższego Komitetu w Rodopach. Wraz z nowym oddziałem próbował zniszczyć linię kolejową w pobliżu Ksanti, aby zapobiec przemieszczeniu wojsk osmańskich do Saloników. Czujność tureckiej straży kolejowej zapobiegła temu przedsięwzięciu. Mandżukow dowiedział się z gazet o bombardowaniach w Salonikach w 1903 i śmierci samych zamachowców, wśród których byli jego najbliżsi przyjaciele.